Błędne rozwiązania u chorych

Podobne wahania występowały, jak pisaliśmy wyżej, przy klasyfikacji przedmiotów, podczas której rozwiązania na poziomie uogólnionym przeplatały się z rozwiązaniami sytuacyjnymi. Na przykład, chora prawidłowo wyodrębniała grupy ludzi, roślin a jednocześnie odkładała na bok kwiatek, do którego przyłączała żuka, motywując to słowami: „on zawsze siedzi na kwiatkach”. Analogicznie, wyodrębniwszy grupę mebli, dołączyła do nich butelkę i szklankę: „one stoją w szafie”. Na prośbę eksperymentatora, aby się zastanowiła, oddzieliła szklankę od mebli mówiąc: „to naczynie”. Sama zabrała żuka z grupy kwiatów i przyłączyła go do zwierząt mówiąc: „można tu kłaść ryby i ptaki – przecież to wszystko żyje”.

U innych chorych błędne rozwiązania spowodowane były zapominaniem. Wyodrębniwszy grupę według prawidłowo uogólnionej cechy, zaczynali oni tworzyć grupę analogiczną: Na przykład, chory K-w, wyodrębniwszy grupę roślin, w której były jarzyny, kwiaty, owoce, nagle zaczyna wydzielać jeszcze jedną grupę roślin. Takie wyodrębnianie grup o wspólnych cechach jest najbardziej typowe. Podobne, błędne działania i sądy występowały również przy stosowaniu innych metod badania, np. przy ustalaniu analogii związków.

Nierzadko prawidłowe, adekwatne rozwiązywanie zadania zostaje nagle przerwane przez wahania w sferze emocjonalnej chorych. Niewielka pomyłka, nieostrożna uwaga eksperymentatora, powoduje dezorganizację wykonywania zadania. Niestałość zdolności do pracy umysłowej doprowadzała u chorych do nieprawidłowego rozwiązywania zadań i błędnych sądów.

Dodaj komentarz

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>