Diagnostyka tych wad

Diagnostyka tych wad jest szczególnie trudna i rzadko może być przeprowadzona w okresie noworodkowym. Warunkiem jest dobry stan ogólny dziecka i posiadanie odpowiednich rozmiarów endoskopów.

Najwięcej informacji można uzyskać badaniem rtg, po wprowadzeniu na ślepo cewników do pęcherza, pochwy i jelita oraz zaznaczeniu fizjologicznego miejsca odbytu. Pod kontrolą monitora TV podaje się do pęcherza i pochwy roztwór Uropoliny oraz rozcieńczoną roztworem fizjologicznym NaCl zawiesinę barytu do odbytnicy, po czym wykonuje się zdjęcia w dogodnych bocznych projekcjach. Jeśli ten sposób okaże się niemożliwy, można próbować wypełnić pochwę metodą wsteczną, podając środek cieniujący przez grubszy cewnik do ujścia kanału przetrwałego steku. Badania te najczęściej są możliwe u starszego niemowlęcia, wówczas odbytnicę wypełnia się od góry przez pętlę odprowadzającą odbytu sztucznego.

Najpewniejszą metodą jest badanie endoskopowe (cystowaginoskopia), skojarzone z wypełnianiem znalezionych otworów i przestrzeni środkiem cieniującym, udoku-mentowane wykonaniem zdjęć rtg i rysunków. Te dane staną się podstawą planu postępowania chirurgicznego, które tylko w niskich postaciach może ograniczać się do względnie prostej rekonstrukcji kroczowej. Wady pośrednio i wysokie wymagają niezwykle skomplikowanej, rozległej operacji w celu sprowadzenia odbytnicy i pochwy z jednoczesnym wydłużeniem lub wytworzeniem cewki z kanału steku (Ste- phens 1963-71, Smith 1976) (1, 10, 12, 16, 17, 18, 24, 34, 40, 41, 42, 53).

Dodaj komentarz

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>