Diagnoza anatomopatologiczna

Diagnoza anatomopatologiczna: Ropień w prawej części czołowej, połączony z prawą komorą boczną i czwartą komorą mózgu. Leptomeningit zlokalizowany głównie w okolicy podstawy mózgu. Dane z eksperymentalnego badania psychologicznego chorego B. Chory bez żadnego zainteresowania odnosi się do eksperymentu widoczny jest brak celowego działania. Nie potrafi on wykonać zadania, które nawiązuje do poprzednich czynności. Na przykład klasyfikując obrazki, tworzy d-użo grup o tej samej nazwie. Kiedy ułożył drugą grupę zwierząt, a prowadzący eksperyment zwrócił na to uwagę, chory zdziwił się: „A czy ja już zbierałem zwierzęta?” Wykonuje on prawidłowo zadania nie wymagające zapamiętania spełnianych przed chwilą czynności dobrze wyjaśnia sens przysłowia, metafory daje sobie radę z zadaniem w „metodzie wykluczania”, ale po trzech minutach nie pamięta, że je wykonywał.

Występują u chorego poważne zaburzenia pamięci z pięciu przedstawionych słów odtwarza on po pięciokrotnym powtórzeniu tylko ostatnie (zapamiętuje kolejno: 1, 2, 0, 1, 1 słowo). Nie pomaga zastosowanie zapamiętywania upośrednionego (metoda

Leontiewa) – z dziesięciu słów zapamiętał tylko dwa (chociaż sam proces upośrednienia nie jest w zasadzie zaburzony). Zupełnie nie potrafi odtworzyć tematu prostego opowiadania („Kawka i gołębie”). Chory: – Kawka słyszała o gołębiach, ale dlaczego one gruchały, a kawka krakała przecież ona jest wroną.

Eksperymentator: – Dlaczego kawka poleciała do gołębi? Chory: – A kto ją tam wie, zechciała i poleciała. Eksperymentator: Być może słyszała, że gołębie mają dobre jedzenie? Chory: — Być może, kawki są żarłoczne, ale i gołębie też lubią podziobać. Eksperymentator: – No, a kto kogo wyganiał z gniazda, kto się przemalował? Chory: — Nikt nikogo nie wyganiał. Jakie malowanie? Nie rozumiem, o czym pan mówi.

Po 10 minutach chory zaprzecza samemu faktowi badania mówi, że nigdy nie widział prowadzącego eksperyment. Często zaburzenia pamięci dotyczące niedawnej przeszłości, nie są aż tak głębokie. Zespół Kor sakowa może się przejawiać w niedokładnej orientacji, przy czym występuje czasem odtwarzanie bez silnych konfabulacji. Nierzadko chorzy sami dostrzegają defekty swej pamięci, próbują zapełnić jej luki, wymyślają wariant wydarzeń, który nigdy nie istniał. Często zaburzenie pamięci dotyczące niedawnych wydarzeń łączy się z niedostateczną orientacją w otoczeniu. Realne wydarzenia mogą raz wyraźnie występować w świadomości chorego, raz dziwacznie przeplatać się z wymyślonymi przez niego wypadkami. Nieumiejętność przechowywania informacji o chwili obecnej prowadzi do niemożności organizacji przyszłości. W rzeczywistości zaś u chorego ulega zaburzeniu umiejętność wiązania poszczególnych fragmentów z życia.

Nieprzypadkowo wielu autorów (Łuria, Gilarowski) łączy zespół Korsakowa z zaburzeniami świadomości. Również Szmarian (1948) wskazywał, że zaburzenia gnozji czasu i przestrzeni są jednym z mechanizmów rozwoju zespołu pseudokorsakowskiego, występującego przy ciężkich uszkodzeniach mózgu.

Dodaj komentarz

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>