Głębokie zmiany osobowości

Jednak występujące między grupami podobieństwa nie oznaczały podobieństwa zachowania się chorych z obu grup. Różnice widoczne były już w samym przebiegu badania eksperymentalnego. Chorzy z encefalopatią pourazową z reguły interesowali się oceną swojej pracy, reagowali na uwagi eksperymentatora. Mimo że byli oni bardziej rozdrażnieni, często wybuchowi, nie stwierdzono u nich poważnych zaburzeń struktury osobowości posia- dali prawidłową samoocenę, a w zależności od pomyślnego lub niepomyślnego rozwiązywania zadań wytwarzał się u nich adekwatny poziom aspiracji.

Natomiast zachowanie się chronicznych alkoholików było zupełnie inne. Przeważnie odnosili się oni do badania obojętnie, nie dążyli do poprawiania swoich błędów. Czasami błędne rozwiązania nie były wynikiem obniżonej sprawności intelektualnej, lecz niewłaściwego stosunku do badania. Czasami ich zachowanie się przypominało zachowanie się chorych z uszkodzeniem czołowych płatów mózgu, jednakże brak krytycyzmu miał w tym przypadku inną strukturę niż przy objawach czołowych. Był on bardziej wybiórczy, połączony z agresją wobec osób przeszkadzających zaspokajaniu patologicznej potrzeby. Brak krytycyzmu u chorych z zespołem czołowym łączy się z beztroską, spontanicznością.

Głębokie zmiany osobowości w przewlekłym alkoholizmie uwidaczniały się również w specjalnych badaniach, w których stwierdzono zawyżoną samoocenę, bezkrytyczne przecenianie własnych możliwości, podważanie oceny badającego. Analiza zaburzonego upośredmiania i hierarchii motywów wykazała więc, że zaburzenia te nie wywodzą się bezpośrednio ze zmian mózgowych – przechodzą one długą i skomplikowaną drogę kształtowania się a mechanizmy, które w tym uczestniczą zbliżone są do mechanizmów normalnego rozwoju motywów.

Dodaj komentarz

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>