Interpretacje obrazków przez chorych

Interpretując obrazek z niewyraźnym odbiciem świateł reflektorów na jezdni, badany mówił: „Nadchodzi wieczór, szykuję się na spacer, tylko czekam, jak miłą powitać, idziemy do parku potańczyć. Spotykam się z nią i idziemy w ulubione miejsce, gdzie się spotykaliśmy, niedaleko parku, gdzie odbijały się żyrandole”.

Pewne zmiany zarysowały się także w działaniu chorych na schizofrenię. W porównaniu z poprzednim wariantem eksperymentu, dwukrotnie zmniejszyła się liczba odpowiedzi formalnych, a u części chorych udało się wzbudzić motywację do opisu treści obrazków. Niemniej jednak u 30% tych osób występowały w dalszym ciągu jedynie formalne potwierdzenia i zaprzeczenia. U chorych tych nie zawsze występowały towarzyszące działaniu żywe reakcje emocjonalne.

Wyniki otrzymane w wariancie C (instrukcja „intelektualna”) wykazały, że rozwiązywanie zadania percepcyjnego przez osoby zdrowe przyjmuje postać czynności rozwiniętej. Obserwujemy wówczas poszukiwanie „informacyjnych” elementów obrazka, ich porównywanie, wysuwanie i sprawdzanie różnych hipotez. Formalne opisy, nieadekwatne przypuszczenia, spotyka się tylko przy większych trudnościach w rozpoznaniu treści obrazków i stanowią one przejściowy etap interpretacji treści. Przytaczamy wypowiedź zdrowego badanego dotyczącą obrazka przedstawiającego grupę wzburzonych kobiet.

„Pierwsze co rzuca się w oczy, to twarz kobiety, może matki odbija się w niej beznadziejność. Do niej garnie się chłopczyk, wyraz jego twarzy jest podobny do wyrazu twarzy kobiety, matki. Z prawej strony widać starszą kobietę, pewnie matkę, Ona coś mówi, uspokaja.

Dodaj komentarz

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>