Objawy perseweracji

Sieczenow uważa więc, że myślenie i działanie zdrowego człowieka powinno być uwarunkowane celem, motywem.

Opisywani chorzy nie posiadali motywu, dla którego wykonywali jakieś zadanie, czy działanie. Ich działania były równie bezmyślne co pozbawione motywacji zachowanie nie było uwarunkowane ani prawidłowym stosunkiem do otoczenia, ani do siebie samego. Nie uświadamiali oni sobie ani swego postępowania, ani

swych sądów była to anozognozja dotycząca nie ty]ko własnej choroby, ale i zachowania. Utrata możliwości oceniania siebie i innych zupełnie zdezorganizowała działanie chorych, które wskazywało na głębokie zaburzenia osobowości. W podsumowaniu analizy aspontaniczności chorych chcielibyśmy zatrzymać -się na jednym, paradoksalnym, zdawałoby się, zjawisku. Nierzadko, opisane wyżej „nietrzymanie wątku”, łączyło się u nich z tendencją do perseweracji. Objawy perseweracji opisał Łuria jeszcze w 1943 r. na przykładzie chorych z zaburzeniami promotorycznej sfery mózgu. Po wykonaniu jakiejś części składowej złożonego ruchu, chorzy nie potrafili przejść do następnej jego części. Łuria opisuje zjawiska perseweracji (w sferze ruchu i mowy) także u chorych z poważnym uszkodzeniem partii czołowych. Pisze on, że „utrzymanie wybiórczych śladów słownej instrukcji okazuje się w takich zadaniach na tyle trudne, a wpływ inertnych działań, wywołanych przez poprzednią instrukcję, tak silny, że zamiast prawidłowego wykonywania zadań, występują fragmenty poprzednich działań (65, 243)”.

Dodaj komentarz

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>