Kolejny dzień obserwacji badanego

Dnia 21 listopada przewieziony do Kliniki Psychiatrycznej Centralnego Instytutu Psychiatrii. Stan neurologiczny. Mało ruchliwy, zasypia regularnie, chodzi drobnymi krokami, bez poruszania rękami. Amimiczny. Nieco spłaszczona lewa połowa kości czołowej prawdopodobnie jest tam ubytek kostny, widoczne pulsowanie. Prawa źrenica o kształcie nieprawidłowym, rozszerzona, nie reaguje na światło. Niewielka asymetria twarzy. Lekko chwieje się przy próbie Rom- berga. Hiperkineza nie występuje. Odruchy brzuszne po stronie lewej słabsze niż po prawej. Odruchy ścięgnowe i okostnowe z kończyn górnych bardzo żywe. Odruch kolanowy ze ścięgna Achillesa obustronnie równy, ale wzmożony. Patologiczne odruchy nie występują.

Czytaj więcej

Degradacja życia codziennego chorego

Degradacja życia codziennego chorego. Zaburzenie funkcji sensotwórczej motywów odłączenie ich funkcji rzeczywistej od ,,znanej”, dezorganizowało więc działanie chorych, było przyczyną degradacji ich zachowania i osobowości. Dla przedstawienia sposobu kształtowania się patologicznych zmian osobowości można przytoczyć również pewne dane dotyczące powstawania patologicznych cech charakteru.

Czytaj więcej

Zaburzenia pamięci upośrednionej

Prace psychologów radzieckich wykazały, że pamięć jest złożonym, zorganizowanym działaniem, zależnym od wielu czynników: procesów poznawczych, motywacji, składników dynamicznych (Wygotski, Leontiew, Smirnow, Zinczenko, Zankow i in.). Należałoby więc oczekiwać, że choroba psychiczna, zmieniając poszczególne składniki, w różny sposób zaburza również procesy pamięci. Z prac Leontiewa wiadomo, że wprowadzenie upośred- niania sprzyja odtwarzaniu wyrazów. Jednak czynnik ten, doskonalący zapamiętywanie u ludzi zdrowych, u chorych często nie tylko nie spełnia swojej funkcji, ale staje się przeszkodą. Fakt ten został po raz pierwszy opisany w 1933 r. przez Birenbaum. Badając różnych chorych za pomocą metody piktogramów, wykazała ona, że nierzadko tracą oni umiejętność upośredniania procesu zapamiętywania.

Czytaj więcej

Elap brzuszny

Tasiemkę wprowadzoną przez tunel w mięśniu łonowo-odbytniczym i zwieraczu zewnętrznym zwija się w przestrzeni naddźwigaczowej, po czym zamyka się ranę tylną.

Elap brzuszny. Jamę brzuszną otwiera się cięciem przyśrodkowym lewym, wylania się pęcherz za pomocą szwów trakcyjnych i przecina otrzewną w załamku odbytni- czo-pęcherzowym. Uwalnia się odbytnicę z miednicy, preparując wzdłuż jej ściany i rozdziela przetokę w sposób opisany powyżej, ograniczając do minimum preparowanie w przestrzeni zapęcherzowej i poniżej bańki ślepej. Podwiązuje się tętnicę krezkową dolną pomiędzy gałązkami esiczymi lub przy aorcie i rozdziela naczynia w krezce aż do momentu uzyskania swobodnej ruchomości okrężnicy esowatej. Jeśli jej dystalna część jest nieprawidłowo rozdęta i zgrubiała, to musi być wycięta. Zazwyczaj jelito jest prawidłowe i zostaje zachowane w całości. Jeśli obwodowa część odbytnicy jest szeroka, to należy ją zwęzić szwami, nadając jej kształt lejkowaty, co ułatwia sprowadzenie.

Czytaj więcej

Rozwój jądra

Przypuszcza się, że przyczyną powstania m.d.g. jest błąd cytogenetyczny, który we wczesnym okresie zarodkowym ujawnia się nieprawidłowym rozwojem jąder płodowych, a w dalszej konsekwencji zaburzeniami rozwojowymi dróg płciowych i zewnętrznych narządów płciowych (11).

Rozwój jądra jest zwykle opóźniony, ale dzieci te dojrzewają po linii męskiej. Stężenie testosteronu w surowicy krwi jest normalne. Nie obserwuje się rozwoju gruczołu piersiowego.

Czytaj więcej

Po odpreparowaniu błony śluzowej

Po odpreparowaniu błony śluzowej z kikuta odbytnicy wkłuwa się długą prostą igle z nicią perlonową tuż poza ujściem przetoki i wykluwa ją poprzez tkanki miednicy na kroczu. Oba końce zabezpiecza się kleszczykami. Uruchamia się okrężnicę i przy-gotowuje do sprowadzenia w sposób opisany powyżej, po czym zamyka się prowizo-rycznie brzuch i odwraca dziecko o 180° (ryc. 12-55 a).

Czytaj więcej