Problem zaburzenia zdolności do pracy

Zauważali swoje błędy, próbowali je naprawić. Powstawało przy tym silne dążenie do upośredniania swego zachowania i działania. Szczególnie wyraźnie przejawiało się to w badaniu zapamiętywania upośrednionego za pomocą metody piktogramów.

Sam fakt upośredniania jakiegoś działania jest pozytywną cechą funkcjonowania psychicznego zdrowego człowieka. Mimo, że akt upośredniania wymaga pewnego wysiłku, nie dezorganizuje to ani przyswajania, ani logicznego oceniania i wnioskowania.

Natomiast wysiłki osób chorych tak silnie koncentrują się na sposobach kompensacji, na ciągłym szukaniu „podpory”, że zaburza to całe spostrzeganie, harmonijny przebieg procesu intelektualnego. Nadmierne dążenie chorego do upośredniania i korygowania swych czynności utrudnia wykonywanie pracy umysłowej, powoduje brak jej ciągłości – fakt, który opisywaliśmy w rozdziale V.

Problem zaburzenia zdolności do pracy ma duże znaczenie przy rozwiązywaniu praktycznych zadań klinicznych i pedagogicznych. Nierzadko słabe postępy dziecka w nauce, czy dorosłego w pracy tłumaczyć należy nie brakiem wiedzy, koniecznych nawyków, czy niecelowością działania, a zaburzeniami neurodynamiki korowej (co można kompensować za pomocą oddziaływań terapeutycznych

i korekcyjno-pedagogicznych). W wyniku okresowych wahań aktywności zaburzone zostaje adekwatne działanie. Problem ten ma też pewne znaczenie teoretyczne: bardziej szczegółowa analiza zaburzonej zdolności do pracy przybliża nam rozwiązanie złożonego problemu współzależności między aktywnością psychiczną a kontrolą zachowania i może być przydatna przy prowadzeniu pracy rehabilitacyjnej, wypracowywaniu form pomocy przy psychoterapii.

Dodaj komentarz

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>