Zaburzenia funkcjonowania analizatorów zewnętrznych i wewnętrznych

W literaturze opisane są przypadki powstawania omamów: 1) w warunkach deficytu sensorycznego, np. u grotołazów, płet-wonurków, w komorach podciśnieniowych, 2) w warunkach izolacji (halucynacje słuchowe u ludzi osadzonych w pojedynczych celach), 3) u słabo widzących i słabo słyszących (ale nie u głuchych i niewidomych).

Powyższe fakty świadczą o tym, że warunki, które utrudniają słyszenie i widzenie, wskutek czego wywołują wzmocnione działanie orientacyjne analizatorów, sprzyjają powstawaniu omamów. W genezie omamów wzrokowych odgrywają również rolę sen- stopatie oraz optyczno-westybularne zaburzenia proprio- i intero- receptorów. Abramowicz (1958) opisał chorą, która miała doznania rozdymania głowy, powiększenia prawego oka podczas tych paroksyzmalnych napadów powstawały u niej omamy wzrokowe.

Widzimy więc, że w złożonej patogenezie omamów dużą rolę odgrywają zaburzenia funkcjonowania analizatorów zewnętrznych i wewnętrznych. Na podstawie wyników badań własnych Rubinsztejn stwierdza, że błędne jest określanie omamów jako fałszywych spostrzeżeń, powstających przy braku wywołujących je bodźców z zewnętrznego lub wewnętrznego środowiska. „Bodźce” istnieją – mówi autorka – odgrywają swoją rolę w powstawaniu omamów, w ich projekcji, chociaż nie są przez chorych uświadamiane. Na obrazy uwarunkowane przez ślady poprzednich pobudzeń, w normalnym stanie czuwania – jak niejednokrotnie wskazywał na to Pawłów – oddziaływają prawa ujemnej indukcji, wskutek czego obrazy te są tłumione przez silniejsze bodźce z otoczenia.

Dodaj komentarz

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>